Öyle

- 'Aşkım biz bayramda napıcaaaaaz?'
- 'Bilmem, annenlere gideriz herhalde'
Rın rın rını rın rı rın rını rın rırırırııııın.

Bir, o adam amma kılıbık öyle.

İki, o karı amma yalaka öyle. Senin anan baban yok mu kızım?

Üç, o mahalle sakinleri amma terbiyesiz öyle.
Başkalarının konuşmalarını dinlemek çok ayıptır. Ayrıca ne kadar ikiyüzlüsünüz öyle, kadın illa da canının içi olan kaynanasına gitmek isteyince biriniz çocuğa şeker kakalıyorsunuz biriniz evire çevire kıyafet satmaya çalışıyorsunuz. Madem bayram diye sevindiniz verin şu ağzı süt kokan bebeye harçlık, ya da 'al evladım bu da benden sana bayram hediyesi' diye bir avuç şeker.. Nerdeeee? Bizdeki esnafta çakal olmuş anacım...

Ananın da zaten maşallahı var çocuk nerde haberi yok düşmüş kaynanasının derdine.

Son madde dört, reklamlardan nefret ediyorum!

Yoromsız

O araba 'boyosız' sa ben de yorumsuzum arkadaş!

Ayşegül İki Kedisiyle

Bir kedi günün kaç saatini kapalı kalarak geçirebilir? Cevap veriyorum, eğer söz konusu şapsişirik bizim Mumu ise, 10!

Şaka değil, kedim bugün toplamda 10 saat hapis hayatı yaşadı. Sabah evden çıkarken havaya bakmak için balkon kapısını açmış bulundum, işte bu büyük bir hata. Kaşla göz arası sen ne zaman kaçtın be hayvan?
Eve döndüğümde Mumuuuu Mumuuuu dedim çıkmadı, ki kapıda karşılar.
- 'Baloş'um Mumu nerde kızım?'
- Mırrrr!
- Hımm o zaman sorun yok?!

En son balkona baktım kapıyı açar açmaz son sürat söylenerek mama kabının başına koştu.
Mırr mır mıııııııır!
Kıtırt kıtırt (mama sesi).
Üşümüş yazık, azıcık ısıtıttım sonra yine azmaya başladı.

Akşam da 'kızlar nerede yaaa?' diyorduk benimkiyle, nerede olacak büyük kraliçe uyuyor yine, diğeri hani?
Tanıdık geldi mi?

Mumuuuuu Mumu kızım neredesiiiiin?
- Baloş'um Mumu nerde kızım?
- Horrrrrrr!

Dolabın kapalı kapısının derinliklerinden bir ses, Mırrrrr?!.
- Kız Allah seni kahretmesin e mi! Ne ara saklandın elbiselerin içine?
- Mırr mır mıııııııır! Kıtırt kıtırt (mama sesi).

İşte bizim evde kedili günler hep birbirinin devamı niteliğinde... Allah herkese nasib etsin, Amin.

Durum Raporu

Geçen gün annemle D&R'daki çocuk kitaplarına bakıyorduk, hani güzel sanatlar mezunuyum ya, hani illustrasyon yapmaya bayılıyorum ya, birini alıyorum öbürünü bırakıyorum pek eğleniyoruz.

Arkamızda da bir adam var dönüp dönüp bana bakıyor. 'Allah Allah, cins midir nedir' dedim ses etmedim, biz kurcalamaya devam ediyoruz. En son her güne bir masal kitabını gördüm, 'aa anne bak bizdeki kitaptan' dedim, O da 'aaaaaaaa İsveç masalı varmış içinde ver bakayım' dedi, büyük bir mutlulukla çocuk taburelerine oturdu okumaya başladı, sanırsın ki zamanında İsveç'ten sürgün edilmişte memleketinin verdiği özlemle hikayeye sarılmış.

Neyse işte, o arada derede iki saattir bana bakan adam;
- 'Sizinki kaç yaşında?' dedi,
Ben de , '27' dedim. Aslında 28 oldum da ağız alışkanlığı işte.
- 'Hımmm o zaman okur, çünkü bizdeki 3 yaşında pek anlamıyor' dedi.
- 'Kendime aldım, kendime' dedim.
O an hızla anlatmakta olduğu beni hiç ilgilendirmeyen saçma sapan şeye ara verip yüzüme öyle bir şaşkınlıkla baktı ki size anlatamam.

Biz gülmeye başladık, adam giderken hala bana bakıyordu.

Ne o yani, bu kitapların içindeki çizimleri de çocuklar mı yapıyor sandı bu denyo? Çocuk kitaplarına 28 yaşındaki büyükler bakamaz, bunları okumaktan zevk alamaz, ya da resimleriyle aşk yaşamaz. Bu mudur?

Hep beni buluyorlar ya, yine buldular işte.

Uzun zamandır canım yazmak istemiyordu. O boşlukta yine beni neler buldu neler de anlatacak halim yok.

Şimdilik hala evle uğraşıyorum, hala bir araba alamadım onun için üfleyip püflüyorum. Sonra da 'sanki çekirdek alıyorsun da ne bu acele salak' diye kendi kendime kızıyorum.
Şöyle temiz bir Golf var mı bildiğiniz, bana satsanız mutlu mesut yaşasak...

Şimdilik böyle, sevgiler...

Bi Yere Kadar Canım

Kedi milletinden fenalık geldi bana. Evde birdiler iki oldular ondan mıdır, şu sıralar zaten gerginim ondan mıdır nedir bilemeyeceğim ama evde sürekli 'Allah Allaaaaaaaaah!' şeklinde dolaşıyorum.

Ayağımı attığım yerde, kolumu kaldırdığım yerde, kafamı koyacağım yerde, çekmece açtığımda içinde, duvara dayamak için var gücümle ittiğim kütüphanenin arkasında çığlık çığlığa (!), oturacağım yerde, her kapının arkasında, yemek yiyeceğim yerde, dinleneceğim yerde, banyo yaptığım yerde, yemek yaptığım yerde, saçımı tarayacağım yerde, çamaşır yıkacayacağım yerde, bulaşık makinesinin içinde, açtığım her kutunun içinde, açık her camın önünde, gece uykuda üstümde, yorganın altında ayak parmaklarım dişlerinin arasında, en münasebetsiz zamanda oyun oynamakta, en olmayacak şeyi sehpadan aşağıya yuvarlayıp patiyle tak tak yuvarlamakta, en uygunsuz zamanda saçma sapan şeyleri yapmakta...

Aaaaaaaaaaaaaaa heryerde heryerde! Off!

Ne meraklı milletsiniz kardeşim!

Gece uykumda tepemdesiniz, ne o canınız sevgi ister, gündüz elimi sürerim 'hırrrrrrrrrr' diye bir sesle beni defedersiniz. Yemek yiyeceğim daha tabağa koymadan ayağımın dibinde bitersiniz, 'gel kızım şunu ye' dediğimde aptal aptal havalara bakarsınız. Ayağımı uzatır iki satır birşey okumak isterim mutlaka kitapla gözlerim arasındaki en uygunsuz yeri bulur oraya kıvrılır uyumak istersiniz. Haa mis kokulu gazlarınız da cabası!

Herşeyin içindesiniz, herşeyin yanındasınız, ben neredeysem oradasınız. Arada oldu ya gözden kayboldum, hemen içerinden 'miyavvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv' diye bir ağıt yakar 'gel kızım buradayım' dedirtmek zorunda bırakırsınız, ben yine yerimi ele veririm.

Tamam anladık beni seviyorsunuz, o pek kıymetli canınız sıkılıyor meraktan geberiyorsunuz ama azıcık rahat verin kardeşim.

Ben de sizi seviyorum, hadi şimdi arka odaya gidin güzellerim yüzünüz eskimesin...

Gülen Sergi

Canım benim...

Ne tatlısın, ne tontonsun, ne kadar yakışıklısın, harika gülüyorsun...

Neye neşelendin acaba bu kadar? Şimdi yaşasan güler miydin yine böyle?

Şimdi yaşasan biz bu kadar mutsuz bir millet olmazdık ki, hep birlikte gülerdik değil mi güzel Ata'm benim?

Gülen Atatürk fotoğrafları sergisine gidebilirsiniz, eğer Ankara'da yaşıyorsanız...

Biiip

Şimdi taşıma şirketinden adam geldi birkaç kutu bıraktı, ayakkabılarını çıkartmadan halıların üzerinde gezdi (!), defolup giderken;

'Ataşehir' e mi taşınıyorsunuz?' diye sordu. Sonra 'sağlık olsun' dedi ya.

Şaka mı bu?
Gerçekten kendimi çok iyi hissettim, sağolsun, varolsun...

İlk kez bloğumda küfür etmek ve kendisine en majiskülünden koca koca bold harflerle GÖT demek istiyorum!

Öyle...

Yorgunum, hala hastayım, ilaç içmekten bıktım...

Yarın taşınıyoruz ama ev, şöyle bir süpürüp toz alsan oturmaya devam edilebilecek düzende. Girişte iki-üç boş kutu var ama o kadar kusur kadı kızında da olur değil mi?

Midemde koca bi yumruk var, gitmek istemiyorum... Hergün ağlıyorum... Her sabah gözlerim şiş uyanıyorum...

Yorgunluktan bittim, ne zaman uyumak istesem, yorgunluktan iki dakika sızacak olsam mutlaka ardı ardına telefon çalıyor. Bir cep, bir ev, bir cep, bir ev.
Dışarıya adımımı attığım anda ise kimse beni aramıyor, sözleştiler mi acaba diye düşünüyorum.

Canım hiç birşey yapmak istemiyor, beni kapatın bir odaya günlerce uyuyayım...

Yeni evin yerini her söylediğim insanın, 'hımm' demesi acayip sinirime dokunuyor, kuduruyorum, delirip tekrar ağlıyorum.
Tam kendimi toparlıyorum, tekrar telefon çalıyor. Ardından bir 'hımm' ve gözyaşları...

Evet, Göztepe'de oturuyordum ben. Hayatımda oturmaktan en çok zevk aldığım semt. Burayı çok ama çok seviyordum. Şimdi ise Ataşehir'e taşınıyorum. Uzak mı? Bence çok...

Alıştığım herşeye çok uzak. Ben 'olur' demedim mi? Dedim...

O zaman şimdi 'yine' neye ağlıyorum ben?

Bir süre yokum, sevgiler...

Önemli!

Şimdi sizlerden yardım isteyeceğim (z), yazımın devamını okuyun lütfen olur mu?

Nazo'yu biliyorsunuz değil mi? Geçen gün bloğunda öğretmenlik yaptığı okuldaki çocuklarla ilgili bir yazı yazmıştı. Tamamen içinden gelerek, herhangi birşey talep etmeden sadece anlatmıştı.

Sonra blog dünyasının kanatlı melekleri yorumlarda bir bir çıkmış ortaya. Ben birkaç gün geç gördüm ama hemen birşeyler yapmam gerektiğine karar verdim. Nazo'cum cici öğretmenle bikaç mail yolladık birbirimize, yanlış anlaşılır mıyız, kanunsal problemler yaşar mıyız, ne yapsak ne etsek diye düşündük. Nazo da hemen okulun müdürüyle konuşmuş ve kolları sıvıyoruz.

Olay şudur, Nazo'nun öğretmenlik yaptığı okulda çok zor durumda olan minik çocuklar var. Bizler onlara yardımcı olmak istedik. Kırtasiye vs ikinci planda demiş müdür, öncelikli ihtiyacımız 7-14 yaş arası kız ve erkek çocuklar için kışlık mont ve ayakkabı.

Yazık onlara değil mi? Bizler kışın montsuz kalmıyoruz, hatta derdimiz çok çeşit olsun modaya uysun vs iken onlar orada üşüyorlar. Kendimize de yapalım, yoksa bunalıma gireriz ama :) elimizden geldiğince miniklere de destek olsak diyorum.

Nazo'nun ilgili yazısına bir göz atabilirsiniz, ben dedim ki (İstanbul'da oturanlar için özellikle) çok ucuz, ihracat fazlası ürünler satan yerler var. Biz '99 depreminde böyle birşey yapmıştık çocuklar için. Oralardan uygun fiyata kıyafetler alabiliriz. 1 tane belki 2, gücümüz neye yetiyorsa artık...

Tek bir çocuk bu kışı üşümeden geçirecek, az mı?

Hatta çocuğu, yeğeni, tanıdığı vs si olanlar küçülmüş kıyafetlerden de yollayabilir. Nasılsa hiç eskimeden hemen küçülüveriyorlar.

Eşimle konuştum, şirketinde herkesten bir miktar para toparlanacak (yani yaparız tabi dedi, yüzümü kara çıkartmaz artık) ben o parayla kıyafet alacağım. Sonra PTT ile kargolayacağım, çünkü fiyatları çok uygun.

Bu konuyu elimizden geldiğince yayarsak, bloglarda dolanırsa çok güzel olmaz mı?

Hadi tutalım şu işin ucundan, hı?

not: adres bilgileri ve ayrıntılar için Nazo'ya danışabilirsiniz. Mail adresi şu; nazoyla@gmail.com

Durum Raporu

Boğaz ağrısını anlık geçirdiği için saat başına yaklaşık 6 tane pastil yemece, göz yanmasına çare olmasa da bol bol ovalamaca, burun tıkanıklığına üzülmece, mecburi ev aramalara devam etmece, iş-güç yetiştirmece, küçük kediyi hergün veterinere götürmece...

Halsizlik, yorgunluk...

Grip olmasına gribim, damarıma basıldığında domuz gibi pisliğim de ikisi bir araya gelmedi umarım.

Geçer... Geçer di mi?

Cadı

Elma gördüğüm zaman eşimin anneannesi aklıma geliyor. Çünkü kendisini Pamuk Prenses'e kırmızı ve parlak elmayı uzatan cadıya benzetiyorum. Ta kendisi, hatta elmayı bile vermez 'vışş anam elma zıkkımlanmak sizin neyize? oturun aşşaaa' der.

Yaşlı dediğin, hele ki söz konusu 'anneanne' sıfatıysa tadından yenmeyen tonton olmaz mı? Olmazmış...
Nasıl öğrendim? Yeni evliyiz, anneanne birilerine şapka örmüş (tabi ki bana değil), aslında umrumda bile değil bana ne şapkadan insanlık olsun diye 'aa ne güzel siz mi ördünüz?' dedim, 'yok dedem' dedi.
Şimdi yaratık değil de ne bu kadın Allah aşkına! Ağzım açık kaldım böyle. Haa ağzımın açık kalışı sadece o seferde kalmadı, geçenlerde eşimin teyzesinde kalabalık misafir vardı ben de bahçede oturdum, anneannesi de yanımda (tabi yüzüme bile bakmıyor), yemek yerken masayı önümden çekip yanında oturan birine yanaştırdı! Şaka?! Herhalde di mi? Şaka!
Cadı kadın, yemek yiyorum ben burada di mi? Çatalım elimde kaldı, masa gitti yarım metre geriye.
Öyle bir pis baktım ki, tabi k.çında değil eminim. Mutlu bile olmuştur beni sinir ettiği için.
Bunun gibi o kadar çok şey oldu ki, kendi kendime 'artık gördüğümde selam bile vermeyeceğim' dedim.
Salak ben! Tabi ki yapmadım, yapamadım -zira kendisi gibi olmayı asla istemem. Neyse geçenlerde yine mecburen karşılaştık, selam verdim kafasını kaldırmadı, 'öpeyim' dedim yanağına uzandım o kafayı var ya neredeyse sandalyenin altına sokacak öyle bir eğil di ki! Sana kaldım sanki, terbiyesizlik olmasın diye öpeyim dedim. Hareketlere bak.

Önceki hafta da bir düğün vardı, bu anneannenin kardeşi. Öyle tatlı bir kadın ki, hele eşi tıpkı noel baba gibi. Çok tatlılar.
Neyse, düğün salonunda olacakmış nikahları hiç gitmek istemedim ama Zahide teyze'yi çok sevdiğimden yola koyuldum. Aslında ben kimseyi 'düğün salonuna gidecek kadar' sevmem ama, neyse... İşte bu defa 'anneanne'nin yanına gitmedim, içim istemedi.

Ailedeki aşığım olan ufaklıklarla oturuyoruz masada, telefonda oyun oynayıp vakit geçirmek derdimiz. Haa bir de kulaklarımıza pamuk arayışındayız. Galiba bir tek biz rahatsız oluyoruz çünkü oradaki bütün insanlar tek kullanımlık kulaklara sahipmiş gibi davranıyorlar. Bozuldu, kullan at, yenisini tak.
Lazım olmayacak mı yarın sabah o kulak size? Niye sağır ediyorsunuz ki?

Anneanne sanki b.ka bakar gibi üçümüze (ben ve biri 11 diğeri 12 yaşında olan kızlar) bir bakış attı sonra 'ne biçim insansızzz? galhın insan içine çıhın topluma garışın' dedi.

Kızların babası bize bakıp kaş göz etti, hani sallamayın yaşlıdır der gibi. Zaten kalkıpta ağzını yırtacak halimiz yok. Yapsan yapamaz mısın? Elinde yeterince teşvik var ama, yapmıyorsun işte.

Durdu durdu yine b.ka bakar gibi buruşuk suratıyla, 'ne o goca garılar gibi oturursizz galhın topluma garışın' diye bağırdı. Evet bildiğin bağırdı.

Hay o toplum kadar kafana taş düşsün be kadın! Neymiş içine ettiğimin toplumu? Kıro kıro kolbastı yapanlar mı? Kalk sen yap. Bak Ajda Pekkan'la yaşıtsın, kadın taş gibi sen ne haldesin? Desene, o sana b.kmuşsun gibi bakıyor sen de ona desene. Yok denmez, neden? Büyük.

Sonra gecenin kalanında herkes bana onun taklidini yaptırdı, güldü. Bir tek ben eğlenmedim, çünkü davranışlara maruz kalan bizzat bendenizdim.

Yanlış anlaşılma olmasın, bu hareketleri sırf bana değil herkese. İkisi hariç. İçlerinden biri de eşim ya, pek kıymetli torunu ya, herhalde elin paçoz kızını mükemmel torununa layık görememiş kendisi.

Bu yazıyı düğünde 'ben bayılacağım' dedikce 'tatlım öyle deme bloğuna malzeme çıkıyor bak' diyen eşime ithaf ediyorum. Beklediğin gibi bir yazı olmadı galiba, ama senin için değişik cümleler değil. Anneanneni her gördüğümde aynı şeyleri hissedip söylüyorum zaten.

Yoktum, Varım.

'Geçer di mi?' demişim, ooo çoktan geçti arkadaşlar.. Kaç gündür yazı girmedim, farkında bile değilim zaten, totom yer görse yazardım elbet.

Merak edilmek güzel şeymiş, soranlara kocaman teşekkür ediyorum tekrardan. 269 izleyici var sağda, neyinize izliyorsunuz be kardeşim?. İnsan bi öldün mü kaldın mı der. Daha az mail aldım, bu da bana şunu hatırlattı; 'bilmem kaçıncı izleyicime hediye vereceğim' furyasının ne kadar gereksiz olduğunu.

269'dan kaçı arayıp sordu da, hediye dağıtacağım bir de. Peeeh!

Ne varsa eskilerde var diye boşuna dememişler, ne yollacayacağım yok 200. ye bilmem neye? Açın kardeşim ilk 10'a yollayın mesela ya da 1. ye falan. Asıl hak eden o, yanılıyor muyum?

Neyse, belki de hiç böyle '100. izleyicimsin tebrikler' diye bir mail ardından da hediye almadığım için kıskanıyorumdur.
Ben de bundan sonra tesadüfen bile girmiş olsam 99 izleyici gördüğüm an 100 olmak ve hediyeyi kapmak amacıyla izlemeye almazsam ne olayım? Sonra da çıkarım zaten, maksat hediye almak.

Neden yazmadım, 1 annem hastalandı. Çarşamba akşamı bayılmış. Manyaklığıma manyaklık kattı kendisi, çünkü ben zaten hale hazırda ruh hastasıyımdır. Şöyle ki, telefon 3 kere çalar 4. de acaba annemler gazdan mı zehirlendi, başlarına birşey mi geldi, trafik kazası mı geçirdiler diye düşüncelere dalarım. Bir de 'bayılma' sendromu eklendi, hoş oldu. Tanımdan yenmem artık.
Şimdi iyi çok şükür. Annelerinize babalarınıza dikkat edin (biraz yaşlı nasihati gibi oldu ama). En kötü gününüzde yine yanınızda onlar olur çünkü, karşılıksız bir sevgi o. Şahsen ben fakettiğiniz gibi biraz manyağım bu konuda, siz de olun pek bir zararını görmedim.

2, ev arıyorum.
Evet 'yine' ev arıyorum, eşim bugün 'sen de kendini fbı ajanı gibi hissediyor musun?' dedi, 'o niye?', 'hani iz bırakmamak için sürekli ev değiştirirler ya'. Hımm mantıklı aslında.

Demek ki neymiş, cadde üstünde oturmayacakmışsın. Niyeymiş? Cam açınca kulaklık takma ihtiyacı doğarmış.
Demek ki neymiş? Gecenin 4ünde bile polisler megafondan ayı gibi bağırırlarmış.
Demek ki neymiş? Merkezi sistemli bir daire de oturacaksan yakıt parasını iyicene araştıracakmışsın. Nedemiş? Kışın 500 lira doğalgaz parası vermek insanda intahar eğilimi doğurabiliyormuş.
Demek ki neymiş? 2 kişiysen 140 m2 ev senin neyineymiş? Nedenmiş? Çünkü temizlemesi, toplaması çok zormuş.
Demek ki neymiş? Bu şekilde para biriktirilemiyormuş. Nedenmiş? Paran ev sahibini zengin ediyormuşta ondanmış.

Liste böylece uzar gider.

Az evvel emlakçı bizi tam karşısında mezarlık olan bir daireye götürdü, 'ayy istemem ben burayı' dedim, 'aaa yalnız öyle sıradan insanlar değil, özel kişiler yatıyor burada' dedi.
Gülsem mi, ağlasam mı? Ben ikinci şıkkı tercih ettim, kahkaham bütün Göztepe'yi çınlatmış olmalı. Sonra devam etti, 'apartmanda 2 tane Jaguar marka araba var', 'ay ne yapayım?' dedim, 'sanki ortak kullanımda'.
Hımm 3 tane de doktor varmış 'iyi kazanıyorlar ya' dedi, nasıl güldüm anlatamam, sanki parayı kırışıyoruz, ne saçma.

Ev aramalara devam, fırsat buldukca yazarım...

Geçer...

Son birkaç gündür bir sinirliyim bir gerginim sormayın gitsin. Mevsim değişikliğinden kelli vertigom tavan yaptı, yine o gerizekalı mevsim değişikliği yüzünden hemen hergün başım ağarıyor. Herşeye kızıyorum, sabahta bir posta ağladım. Ortada ne varsa? Ben bile bilmiyorum...

Ruh halim nedeniyle sürekli M.F.Ö.'den Mazeretim Var ve Sakın Gelme'yi dinliyorum, o kadar gerginim ki şarkı sözleri kulağıma çalınırken gözlerim doluyor.

Elbet geçer... Geçer, di mi?...

Ne Kahvaltıymış Be

Allah'tan bolcana sabır diliyorum...
Artık arkadaşlarınızla buluşmaya da gelmiyor anacım, her hareketiniz facebook'ta. Hay içine ettiğimin sitesi neymiş be?

Osuruktan bir yere gideriz, herkesin yanında fotoğraf makineleri, olmadı cep telefonları çat çat pat flaşlar şunlar bunlar.

Ne o? Lale limon yedi. Vay be, yarınki gazete manşetleri hazır, 'Flaş Flaş! Uyuzcadı olarakta tanınan Lale Hanım bir pazar sabahı arkadaşlarıyla kahvaltı ederken limon yedi!'
Muhabirlerimizin 'hamile misiniz Lale Hanım? Galiba limon aşerdiniz, erkek mi bekliyoruz? İsim düşündünüz mü? Kardeş ne zaman gelecek acaba?' sorularına kızgın kızgın bakarak hızla yanımızdan uzaklaştı.

Ne oluyor be? Ünlü müyüz anam biz? Her halim facebookta. Limon yemişim, çay içmişim, aa arada ekmeğime tereyağı da sürmüşüm. Bunları kesinlikle belgelemeliyiz, haydi çekelim. Şimdi de facebook'a koyalım da cümle alem görsün.

Ben fotoğraf çektirmeyi hiç sevmem, çok çirkin çıkarım zaten. Üstüne üstlük poz vermeden, üstüme başıma bakmadan çekilmesinden nefret ederim, hem de izin almadan. Yaptın, ne diye siteye koyuyorsun ben adam?

Haydi koydun, ses etmedik. Ama nedir bu pazartesiden beri kah etiketle, kah yorum yaz, kah albüm ismi değiştir gibi farklı yaklaşımlarla sürekli o albümün peşindesin?

Zorla kahvaltıya götürdün mü? Götürdün. İzinsiz abuk subuk pozlar çektin mi? Çektin. Facebook'a koydun cümle aleme gösterdin mi? Gösterdin.
E bir yerde dur artık di mi? Elini çek şu albümden be!

Çocuk yapmayın, asosyal oluyorsunuz. En ufak bir etkinlik sizi en az bir hafta oyalıyor, şahit oldum gördüm, benden söylemesi.

Sigara

Hayatımda hiç sigara içmedim ben, ailemde, yakın çevremde ve arkadaşlarım arasında da içen yok. Evlendik, adam söz verdi bırakacağına. 4 senedir aynı terane, ha şimdi ha yarın...

Azalttı, beynini yiye yiye bıraktıracağım. Ama o zaman ben ne hal edeceğim?

- Bolcana cola içerim, 'çok zararlı o'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Nutella götürürüm, 'sivilce çıkacak bak'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Cips yerim, 'yiyorsun ama bak zararlı şeyler onlar'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Bonibon tarlası yarattım evde, 'boyalı boyalı onlar pis şeyler yeme'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Yemek yemem, muzla karnımı doyururum, 'çok sağlıksız besleniyorsun bak hasta olacaksın'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- İnce giyinirim, 'üşüteceksin hırka giy'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- 'Ayağına çorap giy'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Kışın dondurma zıkkımlanasım gelir 'hasta olursun bu havada'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Gereksiz yere alışveriş yaparım, 'kızım iyice abarttın haa kaç para o?' 'Sus bee sen kendi sigarana bak, hergün kaç para harcıyorsun'.
- Kendimi accessorize'a vururum ay sonunda abarttığım ortaya çıkar, 'ya azıcık az alsana şuradan. yazık günah, sanki hiç takın yok ev doldu taştı'. 'Sus bee sen kendi sigarana bak'.
- Adam birşey almak ister, 'ya valla ben bayıldım buna alalım mı?' 'Ne gerek var beee zaten hergün sigarraya kaç para veriyorsun. Çarp bilmem kaçla bilmem kaçı. Bak gördün mü? Bırak o mereti, o zaman alırsın ancak.'

Sevgili koca insanı sen bırak sigarayı, söyleyecek sözüm kalmayacağı için ben de bütün kötü alışkanlıklarımdan vazgeçeğim. Söz...

Ferah?

Bugün kaldırımda arkadaşımla konuşurken biri omuzu, kollarımı okşamaya başladı. Bir dönsem ki mavi döpyesi ve bakımlı saçı başıyla 75-80 yaşlarında minnacık boylu bir teyze.
'Ah kızıııım ne güzel yanmışsın sen öyle, bana gençliğimi hatırlattın pek güzelsin maşallah' diyerek şefkate boğdu beni.
Hem şaşırdım hem teyzeyi çok sevdim, teşekkür ederek gülümsemeye başladım.

Sonra arkadaşıma dönüp onun da tatile gidip gitmediğini sordu, evet yanıtını alınca da 'ah belli belli ferahlamışsın zaten' dedi.

Ah benim minik sevecen teyzem kız zırıl zırıl ağlıyordu o sırada ya. Bu nasıl ferahlamaktır?

Olsun, sen bize öyle cici yaklaştın, tatlı tatlı sevdin ki şahsen ben ferahladım...

İşaret Değil, Tamamen Saçmalık

Geçen sabah okuldan bir arkadaşım aradı, gece rüyasında beni görmüş. Yok efendim çocuğum varmış, yok bir yaşındaymış, yok anneler gününde beni arayıp kutlamadığı için arkadaşıma kızıyormuşum. 'Ne iş?' dedi, ay ne iş olacak Allah Allaaaah! Güldük bolcana, geçti gitti.

Sonra dün benimkinin hiç sevmediğim arkadaşı ve eşiyle kahvaltı etmek zorunda kaldık, tabi ki 8 aylık oğullarıyla da... E tabi konu her saniye çocuğu etrafında döndü dolandı. Neymiş, bizi gaza getireceklermiş, ha ha ha ve bir daha 'yüksek sesle' HA!

Neyinden gaza geleceğim acaba?
Kız olmuş eskisinin 3 katı, saçındaki sarı boya inmiş teeee omuz boyuna, ayrıca yıkayamamışta galiba. Tepeden şöööyle bir tutturuvermiş, üst baş darmadağın. Çanta desen içinde sadece bez ve biberon var, o da Chico marka zaten (accessorize bile değil :)), yemek yerken bir kocası alıyor kucağına bir kendi. İki lokma zıkkımlanamıyorlar anlayacağınız.

Yok şu saatte yatar, yok günde şu kadar sıçar, yok çişi misler gibi bilmem ne.
Bana ne acaba?
O kadar sıkıldım ki sürekli esnedim, herhalde sabah mahmurluğuna yormuşlardır.

Gıcık olduğum kısım bunlar da değil, özendirme gaza getirme çabaları. Ulan salak mıyım ben 4 sene durmuşum bir sabah kahvaltısında fikir değiştireceğim. İki lafın biri 'gaz' 'özenmek' falan. O kadar mutlu mesutlar ve çocuklarına tapıyorlar ki çocuk sevmem de diyemedim.
Keşke 'ulan siz bize özenin asıl, şu tipinize bir bakın yamulmuşsunuz resmen' deseydim, acıdım sustum.
Peki onlar bize acıdı mı? Hayır.
Yok kardeş olsunlarmış, birlikte büyüsünlermiş. Buna da bir cevabım vardı ya neyse, onu da içime attım. Şöyle ki 'ulan ben size var ya çok pis uyuz oluyorum. (okuyucuya not; neden derseniz bknz. 1, 2 ) Yüzünüzü görmeyi o kadar istemiyorum ki çocuk 8 aylık oldu neredeyse düğününe kadar ekecektik sizi de, mecbur kaldık. Şimdi çocuk doğursam bile sizinkiyle nasıl büyüsün? Görüşmeyeceğiz ki, ne kardeş olması?'. Onu da içime attım.

Yok neymiş benimki aslında istermişte, benden korkusundan söyleyemezmiş. Niye? O kadar zavallı mı bu adam? Canının istediğini öyle de bir yaptırıyor ki bana, 14 sene sonra et yemişim onun çenesi sayesinde... Oooo sen arkadaşını hiç tanımamışsın diyecektim, ama beni tanımışsın. Helal. Çocuk yapmak öyle et yemeye benzemez, hayır 'benim rahmimin derdi sana mı düştü acaba?' diyecektim, onu da içime attım sustum.

Bütün bunları da yazmayacaktım aslında, sabah uyandım azıcık tv bakayım dedim, Hülya Avşar ve Beren Saat konuşuyorlar, çocuk dünyanın en harika şeyiymiş falan. 'Amaaan' dedim zap yaptım, bu defa da şarkıcı bir kızımız çocuk doğurmaktan bahsediyor.

'Edicem içine ulenn' diye sinirlendim kapatıp kalktım. Mailimde şöyle bir yorum, 'güzel dileklerin için teşekkür ederim, sen de hamileymişsin galiba tebrik ederim'.

Hönk! O ne ayol? Ne hamilesi, ne çocuğu, ne dileği, ne güzelliği?

Duyan duymayana söylesin, ben çocukları sevmem. Hatta bütün bunlar olduğu için, üstüste geldiği için şu an çocukları sevmemekle kalmayıp nefrette ediyorum. Herkesin dölü kendine be, bi işinize bakın aaaaa!

not: yorum olarak 'ayyy bak işaret bunlar' falan yazan ilk densize dalarım ona göre.

Sus Allah Aşkına SUS!

Niye böylesin ya niye?

Kaç yaşındasın ha? 60? 65? Atıyorum kafadan ama belki de 40 senedir bu işi yapıyorsun. Heyecan mı? Beceriksizlik mi?
Rus musun sen? Amerikalı? Afrikalı? Türk değilsin sanki, ya da bu yaşına gelmiş hala anadilini konuşamayan garip biri...

Sus o zaman Mehmet Ali Birand sus!
Çekil artık ekranlardan, genç birine bırak ana haber bültenlerini.
Kekelemeyen, sürekli ııııııh demeyen, tutulmayan, düşük cümleler kurmayan, işine, ekran başında izleyenlere saygı duyan biri olsun orada. Konuştuğunu anlayabildiğim, ben kundaktayken de orada oturmuş olmayan, her yanlışında tekrar tekrar gerilmediğim, yeni bir yüz olsun artık YENİ.

Ara Ara, Zıkkımın Kökünü Bulursun Elbet...

Şu yaratık var ya, geçenlerde yine msn'de kancayı taktı bana. Kamerasını da açmış, hem yazıyor hem burnunda define arıyor.

- 'Oğlum' dedim, niye öyle yapıyorsun?
- Ne yapıyorum?
- Burnunu karıştırma, pis misin sen?
- Ne burnu ya?
- Senin burnun
- Karıştırmıyorum ben uydurma
- Ne uydurucam be? Açmışsın kamerayı görüyoruz heralde. Gitte ellerini yıka!
- Ya ne burnu ne burnuuuuu?! Karıştırmadım diyorum niye öyle söylüyorsun?

ÇAT!

Hem kamera, hem msn kapandı bir anda. Beyefendi afra tafra yapıyor.
Çocuklar neden hep burunlarını karıştırır ki? Şeyine şarkı yazacağına gitte ellerini yıka.
Hey güzel Allah'ım! Çattık.

Yani?

Eee, ne yapayım?
Uzaylılar varmış. Varsa var totoma kına mı yakacağım yani?! Olsa ne işime yarar olmasa ne işime?

Taksim'de ufo müzesi adı altında çeşitli gazete küpürlerinin sergilendiği müthiş 'müze'nin sahibi bilmem ne bey çıkmış Saba'nın programına. Saçlar uzamış, ha bire geriye atıp duruyor. Baba parası yiyerek ufoların b.klarını bile araştırırım ben, iş mi yani?

Gelmişsin kaç yaşına hala ufo da ufo. Demezler mi kardeşim ne canını dişine taktın sen? Amacın nedir? Ne yapmaya çalışıyorsun? Hadi tut ki ufo var, eee? Ne işimize yarayacak? Dünyayı mı kurtaracaklar? Bize ne faydası var?
Tutturmuş illa da uzaylı uzaylı. Yok mu bir tane uzaylımız zaten? Neydi adamın adı? Şarkıcı hani... Birinin aklına gelir elbet, işte o adam uzaylı abicim. Daha ne uğraşıyorsunuz?

Bence uzaylı muzaylı yok, olsa da çok totomda! Düşmüşüm kendi derdime, başımıza bela ufololar eksikti.

Bu arada o şapşalak müzenin önünde uzaylı kıyafetiyle dolanan yaratıktan öyle çok korkardım ki... Yolun karşısından, olabilecek en uzak noktadan beni görmemesine özen göstererek ve üç buçuk şekilde geçmeye çalışırdım... Eminim varsa da gerçeği o kadar korkunç değildir.

Ağzına sağlık mail atan kişi, demiş ki 'yıllar içinde teknoloji gelişti, herşey değişti bu ufolar neden hep aynı?' Kurban olayım sana be.
Ama cevap nedir? 'Bu arkadaş herhalde çok fazla bilgiye sahip değil'.

Ayyy kusura bakma canııım, ekonomik kriz almış yürümüş, 3. dünya ülkesi memleketimde seller kaç can almış, okul kayıtları için bilmem kaç milyon para isteniyor, insanlar emekli maaşıyla sadece ev kirasını bile ödeyemiyor biz ufo şekillerini ezbere bilemiyormuşuz. Vah vaaah! Cahil milletiz arkadaş, tüüü bizim suratımıza. Adam olmayız benden söylemesi.

Bu arada varsanız da hakkınızda atıp tuttum diye gece mece gelip beni basmayın, çok fena dalarım haa! Uzaya nasıl kaçacağınızı bilemezsiniz. Hele ki ayağımın ucuna kıvrılıp uyuyan 'bizim uzaylı'nın hırıltısıyla karşılaşırsanız seke seke kaçarsınız demedi demeyin.

Aaaa bıktım be, uzaylıymış! Hadi bakayım hadi herkes kendi gezegenine, kış kışşş!